The Hyperactive Blog

Even de situatie schetsen, ik ben nog altijd een "stevige jongeman", zoals je wel in een van mijn vorige blogs kon lezen... Mijn vader is nog altijd een fervent sporter, maar geen overdrijver en kiest er vaak voor om uitdagingen die anderen zot lijken aan te gaan (denk maar aan het lopen van Les Quatres Cimes, het lopen van enkele marathons hier en daar of grote fietstochten richting Denemarken of Venetië...). Mijn vader fietst ook regelmatig op en af van thuis (= Koersel) naar het werk (= Peer), steevast zit daar ook enkele malen een looptochtje tussen in plaats van een fietstochtje...

Men spreke nu enkele weken geleden aan de tafel van het gezin Braet in Koersel, op een zonnige dag, vader Braet kwam net terug van het werk (met de fiets), zoon Bart van het werk in Antwerpen, en broerlief Pieter zat al even thuis na zijn schooldag... Na standaard gekeuvel over werk en koetjes en kalfjes ging het over de fietstocht van vaderlief en enkele getalletjes daarrond... Ik vond het allemaal wel ferm dat hij dat zo meerdere keren per week deed en dat ik het niet zou kunnen (zijnde gelimiteerd door fysiek de benodigde snelheid en te grote afstand om dit meermaals te kunnen doen en daarna nog een dag te kunnen werken...). Waarop mijn vader volgende reactie gaf:

Wel! Als jij op en af naar Antwerpen rijdt, naar je werk, met de fiets, krijg jij van mij per gereden km 10 EUR

Mijn mentale reactie:

Nu was hij wel iets te snel met dat er uit te flappen, en ik ook met het roepen van "deal", hem even fijntjes vertelde dat ik niet meer in Hasselt werkte, maar in Antwerpen wat enkelrit per auto 77km van huis ligt, was hij toch even stil... Niettemin is mijn vader van het principe "beloofd is beloofd", en dat dateert nog uit onze kindertijd .

Nu zijn er aantal factoren die zowieso die fietstocht al wat bemoeilijken... Onder andere het feit dat ik simpelweg dat niet op een dag kan doen zonder 's morgens (= 's nachts) te vertrekken, veel te laat aan te komen op het werk en dan ook 's nachts terug aan te komen... Laat staan om die werkdag dan nog acceptabel door te komen voor mijn werkgever... Verlof nemen is omwille van redenen in een recente loopbaanverandering niet mogelijk... Dus heb ik het zo ver gekregen dat ik het op een weekenddag mag doen...

Na veel wikken en wegen heb ik dan maar besloten om volgende week een poging te wagen... Ik ben niet voorbereid, niet in conditie maar wel dezelfde zotte drive (en niet in het minst door het financiële aspect) als mijn vader om deze tocht te voltooien. Maar eigenlijk besef ik nu, dat ik het in de eerste plaats niet voor het geld doe, maar om mensen te bewijzen (en ja, dit kan heel fel "in mijn gat bijten") dat "den dikke" zoals ik mezelf soms wel eens noem, deze fysieke prestatie toch nog kan doen...

De fietstocht wordt de volgende: Google Maps: van Koersel naar Antwerpen

Ik probeer jullie op de hoogte te (laten) houden via Twitter, hash-tag #zotteweddenschap...

Als jullie geen blog meer ontvangen wegens overlijden tijdens de fietstocht: jullie waren een geweldig publiek...

* HyperBart out!

Mja, de titel zegt alweer een beetje.

Het lopen heeft een hele tijd goed gegaan. Ik was begonnen met Start To Run, na mijn stage-werkdagen om de 2 dagen Evy Gruyaert en bijhorende (weliswaar herhalende) muziek in je oren, en lopen maar.

Toen is het even wat minder gegaan, maar gelukkig was er een collega hier van hetzelfde dorp, en die trok me wat in gang. Het is nu eenmaal aangenamer om met iemand te lopen, daardoor heb je een stukje sociale druk dat je toch samen moet lopen, je wil de ander niet alleen laten en je wilt uiteraard ook niet onder doen (/me denkt terug aan de stimulerende gesprekken als: "Komaan eh, rustig aan, op't gemak, maar blijven lopen!!"). Deze collega speelt op een vrij hoog niveau voetbal en moest even rustig aan doen na een operatie. Nu is het voetbalseizoen terug begonnen, dus ik zit weer wat alleen en daardoor is het ENORM gaan slabakken (als in: ik loop niet meer). Ik voel me terug ongelooflijk dik, hemden spannen weer (wat meer) zodat de knoopjes wat rekken, ik voel me ook minder fit en ik heb het gevoel dat ik toch weer wat meer zweet...

Ik weet het, het is zwak, het zou niet mogen en ik zou eigenlijk terug moeten lopen. Binnenkort kom de ijshockey er terug aan. Ik heb nu misschien nog enkele weken dat het weer nog NET niet te koud is om te gaan lopen, en dat de investering van de loopschoenen nog afdoet...

Dus: schoentjes terug aan en weer gaan lopen met die dikke buik .
Supporteren jullie even mee ?

PS: Spekkie AKA HyperBart heeft ook werk , meer daarover volgende keer!

Neen, ik heb het natuurlijk niet over het boerka-verbod hier in België. Ik heb het over mijn kilootjes. En ik hoop het! Ik hoop dat mijn kilootjes verdwijnen!

In mijn vorige post kon je al lezen dat ik dit seizoen begonnen ben met ijshockey. Langzaamaan leer je wat bij, hoe je remt en dat wat perfectioneren. Volgende seizoen zal het wat leren draaien zijn, en dan heel kort proberen te draaien.

Maar, net zoals bij alle andere sporten heb je hier ook een "buiten seizoen". Logischerwijs is dat bij ons in de zomer, naar het schijnt gaat ijs en zon niet zo goed samen, of het moet in je Cuba Libre zitten terwijl jij op een terrasje loert naar de prachtige wonderen der natuur (of de fouten...).

Dus dat zette mij wat aan het denken... Welke sport kan ik gaan doen die me weinig kost in opstartkosten, waar ik geen onderhoud aan heb bij materiaal en waar ik heel vlot mee kan beginnen. Met die criteria kom je eigenlijk maar bij één sport uit: lopen! Niet in het minst omdat mijn vader al serieus gebeten is door de loopmicrobe en ik toch wel merk dat mijn vader en broer ongelooflijk afgevallen zijn door te sporten (vader door lopen, broer Pieter door voetbal/fitness en eetgewoonten).

Zo gezegd, zo gedaan. Maar je hebt natuurlijk een mooi loopplan nodig. In België heeft er een tijdje een podcast op de radio gelopen via Één, een zender in België. Deze podcast werd ingesproken door Evy Gruyaert, Bekende Vlaminge. Het is zo opgesteld dat iedereen zonder zware gezondheidsproblemen redelijk vlot kan beginnen met lopen. Je moet er niet van verwachten dat je een marathon kan gaan lopen en de eerste worden, maar het houdt je fit en zou samen met een evenwichtig eetpatroon toch sterk je gezondheid moeten verbeteren. Na 10 weken (3x per week lopen) zou je zonder problemen aan één stuk 5km moeten kunnen lopen...



Ik zit nu aan mijn derde week en vandaag beviel het me echt goed, ik had het gevoel dat ik goed kon lopen en het mocht voor mij wel wat duren. MAAR! Ik had mijn oude sportschoenen uit de kast gehaald (bij het begin van Start To Run) en ben bij een orthopedische winkel steunzolen gaan laten maken voor mijn platvoeten, een paar dagen geleden heb ik deze opgehaald. Ik heb enkele dagen gewandeld door de dag op mijn steunzolen en liep er vandaag voor de tweede keer op. Nu zit aan beide voeten met een blaar. Rechts is het een blaar die wat gerecovered is maar nog steeds een blaasje heeft. Links heb ik een blaar die zo mooi rood openligt, en ik verzeker je, dat doet pijn!

Ik heb me nog niet gewogen, en weet niet wat de gevolgen nu zijn voor mijn gewicht. Dat is voor later omdat ik me niet wil pushen en het op langere termijn wil bekijken...

Als er dus iemand is met tips voor blaren, vooral diegene die rood openligt, en preventief iets weet voor diegene die zo wat stijver begint te worden aan de rechterkant, laat het gerust weten!

Jaja, ijshockey! Als je al even mijn post over afvallen hebt gelezen (ja, dat gaat niet zo goed, meer daarover later) dan had ik daar dacht iets vermeld over dat ik een sport zocht.

Ondertussen had ik die gevonden en het is ijshockey geworden. Het is niet bepaald een sport waar je zomaar inrolt, de drempel om er in te stappen ligt een beetje hoger omdat het niet echt een sport is die hier vaak voorkomt. In de VS en Canada is het natuurlijk DE sport bij uitstek, maar hier in de lage landen is dat wat minder...

Lees verder »

Die "fak", "pens", dat "blubbervel", dat "horecagezwel", hoe je het ook draait of keert, die buik moet weg.

Ik zit al langer met het idee te spelen om af te vallen, maar recente opmerkingen van verschillende hoeken en niet in het minst van mijn lieftallige vriendin, dat ik "toch een beetje ben bijgekomen en toch wel moet opletten, want ik ben nog maar 19" gaven voor mij recent de doorslag.

Lees verder »